4. Verbouwing

Een samenvatting van wat we nu eigenlijk gekocht hadden… Vuurrode muren. 849 bordjes aan de muur. Een keuken groter dan de kroeg. Een kelder groter dan een gemiddeld huis. Een paar liter bier. Een oude terrasset. Vijf bacodrinkende vaste gasten.

Uiteraard hadden we een schitterend ondernemingsplan geschreven met werknaam ‘Cafe Canes’, vernoemd naar Canes Latrantes non Mordent, de studentikoze naam van onze vriedengroep. Even terugkijkend…

Februari 2013: “Overnemen van Cafe D’n August in de Augustijnenstraat en deze transformeren in een kwalitatief sterke, nette en gezellige bruine kroeg; een bruine kroeg zoals een bruine kroeg bedoeld is. Een kroeg die het midden vindt tussen een uitgebreid speciaal bier aanbod en het gevoel van een huiskamer. Maar zeker ook een plek waar de spreekwoordelijke voeten zo af en toe van de vloer mogen.

Dat betekende een grote verbouwing, waarbij we in drie weken het rode hok transformeerden naar een bruine kroeg. Erik, onze bedrijfsleider werkte als een paard. Eveliene beheerde de planning en taakverdeling. En wij, Niek, Roy, Ruben, Ruud en Tinus sloopten, zaagden, schilderden en klusten. En op 24 maart stond de grote opening gepland om 15:00 uur. Hoe laat we klaar waren? 14:59:59… Moe maar tevreden. We kunnen beginnen!

3. Contract tekenen

Alhoewel de eerste keer hoorden dat Cafe d’n August niet te koop stond, bleef het in ons achterhoofd spoken. Tuurlijk… We zagen dat er praktisch geen omzet behaald werd. We zagen dat de stamgasten niet bij ons pasten. We zagen dat de ruimte wel een likje verf kon gebruiken. Maar toch… Centraal gelegen, niet te klein of te groot, weinig goodwill.

We gingen toch nog maar eens terug voor een koud biertje en een plak leverworst. De lieve dame achter de bar rookte nog een sigaret. Ze babbelde wat met een vaste stamgast. En ze kwam nog even een praatje maken. Na aandringen noteerde ze toch maar het nummer van Tinus…

En toen ging het snel. De zoon van haar bleek eigenaar en toch oren te hebben naar een eventuele verkoop. En na een proces van 1,5 maand contact met hem, een verkoopmakelaar en onderhandelen bleken we er toch uit te kunnen komen. Een aanvaardbare aankoopsom was de deal. Met daarbij een bijzondere clausule… We zouden het Cafe per 1 maart 2013 hebben, maar dan mocht de eigenaar nog wel één keer de vierdaagsefeesten voor eigen rekening doen. Twijfels… Ideaal was het niet, maar toch besloten we te tekenen!

2. D’n August

Een jongensdroom hebben is niet zo moeilijk, maar hoe koop je in vredesnaam een Cafe? En welke dan? Laten we maar eerst maar eens kijken wat leuk lijkt. Dat betekende een kroegentocht. Met vijf man sterk naar de kroeg, alleen dan niet alleen voor het bier…

Welke selectiecriteria hanteer je dan? We hebben niet teveel geld, dus een succesvolle kroeg overnemen zal niet lukken. We willen de risico’s niet te groot maken, dus een A-locatie gaat ook niet werken. We willen wel een beetje centraal, dus het centrum is een vereiste. En zo gingen we van kroeg naar kroeg, van Cafe naar Cafe en van biertje naar leverworst.

Na een tijd kwamen we bij d’n August. Er zaten drie stamgasten aan tafel, er stond een asbak op én achter de bar, twee gokkasten werden bemand door een gezin waarvan de kinderen toekeken en je had de keuze tussen bier en bier.

Al snel vielen we op; het was rustig in de kroeg en wij behoorden niet bepaald tot de doelgroep. Op de vraag waarom wij hier dan waren antwoordden we dan ook eerlijk: “we zijn aan het kijken welke kroeg we willen kopen”. Al snel was de conclusie dat ‘dit cafe niet te koop staat’. Dat was duidelijk en toch bleven we nog even hangen… Het bier was koud en de leverworst vers.

1. Hoe kom je erbij?

Het was een regenachtige dag en we zaten met onze vriendengroep in Cafe de Mug, óns stamcafe. Daar hoorden we van eigenaar Martien dat hij ons geliefde stamcafe verkocht had. Verbijstering, ongeloof en verdriet werden door ons weggespoeld met Brand-Up. Zou alles hetzelfde blijven? Wat als speciaalbier zou verdwijnen? Waar moeten we naartoe? Wat nu?

Het bier vloeide rijkelijk, de discussies werden heviger en de dromer werden groter. Tot op vandaag weten we nog steeds niet wie het geniale idee opperde… “Laten we zelf een Cafe kopen!”. Van de tien aanwezigen riepen vijf (gekken?) al snel “Jaaa, dat is een goed idee!” Het klonk als een geweldig idee en de glazen klonken nog harder. Laten we nu echt eens werk maken van deze jongensdroom!